Pitagorejczycy

Pitagoras żył w latach 570 – 497. Urodził się na wyspie Samos. Założył w Wielkiej Grecji związek pitagorejski, który służył przez długi czas jako narzędzie walki reformatorskiej. Nie można odróżnić poglądów Pitagorasa od poglądów jego uczniów, poglądy te często przypisywane są jemu – tak powstała jego legenda. Związek pitagorejski to związek etyczno-polityczny o surowych i konserwatywnych hasłach moralnych. Posiadał również cele religijne, opierał się na częstych wtedy wtajemniczeniach w misteria apollińskie, które miały zbliżyć obcowanie duszy i bogów. Jednym ze środków oczyszczenia duszy była praca naukowa i ascetyczne życie. W V wieku dokonał się podział na akuzmatyków, którzy zajmowali się sferą ducha orfickiego i tradycji mistyczno-sakramentalnych oraz matematyków, zajmujących się głównie nauką. Obecnie niewiele wiadomo o samych praktykach pitagorejskich, jeżeli chodzi o wierzenia, natomiast bogata jest wiedza pitagorejczyków dotycząca nauki.